مقاله حاضر ماهیت امر آمر قانونی را از منظر مبانی حقوقی و فراحقوقی (قابلیت سرزنش) واکاوی و بدین بحث می پردازد که امر آمر قانونی در ساحت حقوقی بنابر یک تفسیر غایت گرایانه و اخلاقی جرم تلقی نمی گردد و در ساحت فراحقوقی بنابر ملاحظات جرم انگارانه و مبانی توجیهی (منفعت عمومی و حق اخلاقی) قابلیت سرنش راندارد و به عنوان یک دفاع موجهه فقط تابع شرایط عینی است. این نوشتار در ادامه سه رویکرد مشهور (اطاعت محض، مسیولیت محض و رعایت ظواهر قانونی) را با حقوق کیفری بعضی از کشورهای دارای نظام حقوق نوشته (فرانسه، سوریه، لبنان، اردن) تطبیق و موضع حقوق کیفری ایران را مورد بازخوانی انتقادی قرار می دهد.

هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش خودسرزنش گری در بهبود یا تشدید سلامت روان دانش آموزان مقاطع متوسطه اول و دوم شهر تهران است. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی بوده و جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مقاطع متوسطه (اول و دوم) شهر تهران می باشد که از بین آن ها با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای، 400 دانش آموز (200 دختر و 200 پسر) انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه خودسرزنش گری تانگنی و دیرینگ (2002)، پرسشنامه سلامت عمومی GHQ-12 و پرسشنامه کمال گرایی فلت و هویت (2002) بود. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 26 و آزمون های آماری توصیفی، همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تجزیه و تحلیل شدند. یافته های تحقیق نشان داد که بین خودسرزنش گری و سلامت روان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (r=0. 63, p<0. 01)، به طوری که افزایش خودسرزنش گری منجر به کاهش سلامت روان و افزایش مشکلاتی نظیر افسردگی، اضطراب و استرس در دانش آموزان می شود. تحلیل رگرسیون نیز نشان داد که خودسرزنش گری به طور معناداری پیش بینی کننده سلامت روان است (β = 0. 56, p<0. 01). همچنین، نقش متغیرهای میانجی مانند کمال گرایی و خودشفقت ورزی در رابطه بین خودسرزنش گری و سلامت روان تأیید شد. نتایج نشان داد که خودشفقت ورزی می تواند اثرات منفی خودسرزنش گری را کاهش داده و به بهبود سلامت روان کمک کند. تحلیل های تکمیلی بیانگر این بود که مشکلات روانی در دانش آموزان مقطع متوسطه دوم در مقایسه با دانش آموزان مقطع متوسطه اول بیشتر است. همچنین، دانش آموزانی که سطح بالاتری از خودسرزنش گری داشتند، در گروه های تحصیلی ضعیف تر و با ویژگی های کمال گرایی افراطی قرار گرفتند. در پایان، پژوهش حاضر تأکید می کند که کاهش خودسرزنش گری و آموزش مهارت هایی مانند خودشفقت ورزی می تواند به عنوان یک راهکار مؤثر برای بهبود وضعیت سلامت روان دانش آموزان در نظر گرفته شود.

حکم با اجازه قانون از عبارت های قانون مجازات اسلامی 1392 درباره علل موجهه جرم «حکم یا اجازه قانون» است. در نوشتار حاضر ضمن توضیح موضوع این موارد، ماهیت علل مزبور را با روشی توصیفی تحلیلی و تطبیقی با نگاهی به حقوق کیفری برخی از کشورهای دارای حقوق نوشته (فرانسه، سوریه، لبنان، اردن) ارزیابی نموده و به همین روش دکترین یکی دیگر از عوامل اباحه یعنی امر آمر قانونی را در سه تئوری مشهور (اطاعت محض، مسئولیت محض مامور، رعایت ظواهر قانونی) مورد بازخوانی انتقادی قرار داده ایم. گذشته از این به تحلیل یک نارسایی قانونی در رابطه با ماهیت عوامل نام برده پرداخته ایم، بدین بیان که در ماده 158 قانون مجازات اسلامی 1392 برای اولین بار بر خلاف قوانین کیفری پیشین (1304، 1352، 1361 و 1370) از عبارت مبهم «ارتکاب رفتاری که طبق قانون جرم محسوب می شود، در موارد زیر قابل مجازات نیست. . . » استفاده شده است ضمن آنکه همین ابهام در قوانین کیفری سوریه، فرانسه...

اصطلاح «victimology» یکی از مفاهیمی است که درباره معنای آن میان دانشمندان علوم اجتماعی (از جمله: جرم شناسان، جامعه شناسان و روان شناسان) همواره بحث می شود. خاستگاه این مباحثه ها اغلب به این اختلاف نظر اساسی باز می گردد که چه کسی برای نخستین بار این اصطلاح را به کار برده و چه معنایی از آن را در نظر داشته است؟ در این میان، از آن جا که جرم شناسان بیشترین سهم را در رواج دادن این اصطلاح به منزله یک حوزه مطالعاتی خاص داشته اند، نظر غالب این است که اصطلاح مذکور در اصل به حوزه مطالعاتی خاصی برای بررسی رابطه میان قربانی جرم و بزهکار باز می گردد که از دهه هفتاد میلادی به حوزه وسیع تری فراتر از قربانیان جرم (به ویژه به قلمرو قربانیان نقض های حقوق بشری) نیز گسترانده شده است. بدین سان، می توان گفت که این اصطلاح (چه از دیدگاه علمی - تجربی برای مطالعه نقش قربانی جرم در فرایند شکل گیری پدیده مجرمانه و چه از نظرگاه سیاسی برای تحقیق درباره حمایت از قربانیان نقض های حقوق بشری) به حوزه و مشخصی محدود است (یا باید محدود باشد)؛ از جمله: در چارچوب حقوق کیفری ملی، به مطالعه قربانیان جرم های متداول می پردازد و بر پایه حقوق بین المللی کیفری نیز آن دسته قربانیان نقض های حقوق بشری را مطالعه می کند که آن نقض ها اغلب به منزله جنایت های بین المللی جرم انگاری شده اند. از این رو، در نوشتگان پارسی علوم جنایی، همسو با مصوبه نخستین فرهنگستان ایران در آخرین دفتر از واژه های نو (1314-1319)، که واژه «بزه دیده» را به منزله برابر نهاده «مجنی علیه» (یا همان قربانی جرم) به کار برده است، این اصطلاح را (خواه به منزله یک حوزه مطالعاتی وابسته به جرم شناسی و خواه به منزله یک رشته مطالعاتی نیمه مستقل) می توان به معنای «بزه دیده شناسی» به کار برد.

عاطفه از اساسی ترین عوامل پیدایش یک اثر ادبی و شامل حالت هایی چون اندوه، شادی، امید و یأس، حیرت و تعجب، خشم و ترس، طرب و رغبت است که حادثه یا هر عمل دیگری را در ذهن هنرمند و ادیب ایجاد می کند و او می کوشد این حالات و تأثیرات ناشی از آن را چنان که خود احساس کرده به دیگران منتقل کند. در میان متون دینی، نهج البلاغه دارای خطبه هایی است که در حضور مردم و در مناسبت های مختلف ایراد شده است. در این میان خطبه هایی هستند که مخاطب با خواندن آن ها سرشار از اندوه و خشم می شود؛ به گونه ای که خود، آن حس را لمس می کند و این حس ناشی از هنرمندی خالق آن است. نتایج پژوهش حاضر که با روش توصیفی تحلیلی سامان یافته حاکی از آن است که عاطفه ی غضب در گزینش واژ گانی با نظم آهنگ متناسب، تأثیر به­ سزایی داشته و امام(ع) در برون داد این عاطفه از تصویر گری هماهنگ با آن بهره برده و با تکیه بر روش­ های مختلف باعث شده که مخاطب با شنیدن این خطبه ها دستخوش همان حس و عاطفه ی مورد نظر شود.

زمینه و هدف: عشق یکی از حیرت انگیزترین هیجان هایی است که انسان می تواند تجربه کند، اما درعین حال، می تواند یکی از دردناک ترین هیجان ها باشد. انحلال روابط عاشقانه با انواع پاسخ های منفی جسمی و روانی اعم از اضطراب، افسردگی، آسیب شناسی روانی، تنهایی و سرزنش خود همراه بوده است. پژوهش حاضر باهدف بررسی اثربخشی درمان شفقت محور بر عاطفه منفی و سرزنش خود در دانشجویان دختر با شکست عاطفی صورت گرفت. مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع نیمه آزمایشی همراه با پیش آزمون و پس آزمون می باشد؛ بدین منظور از بین دانشجویان دختر دارای تجربه شکست عاطفی دانشگاه علوم پزشکی زاهدان در سال تحصیلی 96-97، نمونه ای 40 نفره به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل (20=n) گمارده شدند. کلیه آزمودنی ها در مرحله پیش آزمون پرسشنامه عاطفه منفی و سرزنش خود را تکمیل کردند. سپس گروه آزمایش به مدت 8 جلسه 90 دقیقه ای تحت آموزش درمان شفقت محور قرار گرفتند، درحالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. در پایان هر دو گروه مجددا ارزیابی شدند. داده های پژوهش از طریق آزمون تحلیل کوواریانس (آنکووا) مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که مداخله درمانی شفقت محور باعث کاهش نمرات عاطفه منفی و سرزنش خود در گروه آزمایشی نسبت به گروه کنترل شده است (01/0 ≤ P). نتیجه گیری: با توجه به یافته های تحقیق، جهت کاهش عاطفه منفی و سرزنش خود در دانشجویان دختر با شکست عاطفی می توان از درمان شفقت محور استفاده کرد و کابرد آن بر روی جعیت ایرانی موجه می باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

در توجیه حق دفاع مشروع در برابر حمله به حیات یا تهدید آن، نظریه های مختلفی ارائه شده است. عده ای مبنای دفاع مشروع را قابلیت سرزنش مهاجم می دانند، دسته ای دیگر، دفاع مشروع را بر مبنای نتایج ضرری کمتر توجیه می کنند و برخی نیز دفاع مشروع را به علت تعدی به حیات دیگری، موجه می شمارند. مطابق نظر دیگر، فارغ از قابلیت یا عدم قابلیت سرزنش مهاجم و فارغ از اینکه عمل مهاجم موجه باشد یا غیر موجه، مدافع بی گناه در معرض حمله و تهدید، حق دارد از خود دفاع کند. نظر اخیر که قابل قبول به نظر می رسد، با تمرکز بر مدافع به جای مهاجم، مبنای حق دفاع مشروع در برابر حمله به حیات یا تهدید آن را، حق مدافع نسبت به حیات خود می داند. بنابراین مدافعی که در معرض یک حمله و تهدید قرار می گیرد، اعم از اینکه مهاجم قابل سرزنش باشد یا خیر، حمله اش مجاز می باشد یا غیر مجاز، حق دارد از خود دفاع کند. حال پرسش این است که مهاجمی که حمله اش مجاز و موجه است و یا تهدید کننده ای که وضعیتش (و نه عملکردش) حق حیات دیگری را به مخاطره می افکند (تهدید منفعل) آیا متقابلا حق حیات خود را در مقابل مدافع از دست می دهد؟ مطابق نظر اخیر، چون در مصادیق فوق، عمل حمله یا تهدید کننده، غیر قانونی نیست، او نیز حق حیات خود را از دست نمی دهد. بنابراین در این مصادیق و بطور استثنایی حق دفاع به نحو متقابل ایجاد می گردد. از یک طرف مدافع در مقابل حمله کننده مجاز یا تهدید کننده منفعل حق دفاع از خود را دارد، در مقابل حمله کننده مجاز و یا تهدید کننده منفعل نیز که در معرض یک حمله قرار گرفته است، حق دارد از خود دفاع کند.